La 21-an de oktobro 1925, okaze de la festoj, Ĉeste okazigis siajn Florajn Ludojn. La kunvoko, publikigita en septembro, listigas dek sep temojn, ĉiun kun sia premio kaj sia patrono. Ĝi estas, legata hodiaŭ, censo de la asocia vivo de la vilaĝo:

  • Natura floro kaj premio de la Urbodomo: al la plej bona poemo.
  • Donaco de s-ino Asunción Tamarit, reĝino de la Floraj Ludoj de la antaŭa jaro: al la plej bona rakonto.
  • De la Agrikultura Sindikato: agrikultura kredito.
  • De la Distra Rondo: «Kanto al la virino de Ĉeste».
  • De la Liberala Instrua Centro: al la plej bona festa poemo.
  • De la societo El Liceo: al la plej bona komedio.
  • De la Arta Rondo: al la plej bona farso.
  • De la Esperantista Grupo: «Avantaĝoj de Esperanto por la terkulturistoj».
  • De la Sanitara Grupo: malsanoj de akva origino plej oftaj en la loko.
  • De la naciaj instruistoj: la unueca lernejo.
  • De la poŝtestro: la poŝta ŝparado en Hispanio.
  • De la telegrafestro: la elementa instruado kiel bazo de la prospero.
  • De la muzikbando La Lira: influo de la muziko en la popola edukado.
  • De la paroĥestro: patronsanktuloj de Ĉeste, historio kaj tradicio.
  • De la notario: dialoga komponaĵo kun la tipaj frazoj kaj vortoj de la loko.
  • De s-ro Eduardo Martínez Sabater: influo de la virino en la publika vivo.

Kion diras la oka premio

La temo de la Esperantista Grupo estas enunciita en Esperanto, sen traduko, en ĵurnalo de Valencio. Kaj la reguloj de la konkurso precizigas:

«La verkoj estu skribitaj sur folioj kaj nur unuflanke, en la hispana, escepte de la esperantista temo, kiu rajtas esti en Esperanto.»

La kunvokon subskribas, nome de la komisiono, la prezidanto Vicente Navarro —la urbestro kiu jaron antaŭe akceptis la kongresanojn— kaj la sekretario Ramón López, en Ĉeste, la 12-an de septembro 1925.

La verdikto aperis en oktobro. La gajninta verko de la esperantista premio portis la devizon «Esperanto kaj agrikulturo».

Kial ni rakontas ĝin

Ĉar ĝi montras ion kion la ciferoj ne diras. En 1925 la esperantista grupo de Ĉeste ne estis rondeto de amatoroj de kuriozaĵo: ĝi estis unu vilaĝa institucio plia, kun la sama rango kiel la Agrikultura Sindikato aŭ la muzikbando, metanta sian premion en la ĉefa festo. Kaj la temo kiun ĝi elektis ne estis abstrakta —nenio pri universala frateco—, sed por kio utilas Esperanto al tiu kiu kultivas la teron.

Kio estas, ĝuste, kio estis Francisco Máñez: terkultivisto.

Fontoj