Dum la tuta ĉi tiu projekto, Enrique Arnau Prósper estis la granda truo: homo kun propra strato en la vilaĝo pri kiu ni sciis nur ke li prezidis la grupon en 1968 kaj ke li ankoraŭ reprezentis ĝin en 1981. Ni petis tion ĉi tie dum monatoj. La respondo estis en la bulteno de la Federacio, kaj ĝin subskribas Augusto Casquero.
La sola portreto de Enrique Arnau kiun ni trovis, en la nekrologo de la bulteno.
La originalo estas unubita gravuraĵo, de tie la trajto.
La vivo
«La 15-an de januaro 1989 forpasis en Ĉeste la bonega esperantisto, modelo por ni ĉiuj, Enrique Arnau Prósper. Li esperantistiĝis en 1948, kaj lia instruisto estis la ankaŭ fama kaj elstara esperantisto Francisco Máñez, kiu enkondukis la internacian lingvon en Ĉeste en 1908.
Enrique Arnau havis aktivan vivon en la esperantista mondo. Li partoprenis sian unuan kongreson en 1951 kaj de tiam li komencis instrui Esperanton al la ĉestanoj, daŭrigante la laboron de Máñez.
La ĉefa merito de Enrique estas ke li, simpla kamparano, kiel Máñez, estis kapabla lernigi Esperanton al granda amaso da personoj, tiel en la urbo Ĉeste, kiel en la Labora Universitato kaj en la vilaĝo Buñol.»
Estas ĝuste la sama historio kiel tiu de lia instruisto, unu generacion poste: terkulturisto sen studoj kiu lernas lingvon kaj pasigas la vivon instruante ĝin.
Ne nur Esperanto
La nekrologo aldonas tion kion neniu alia fonto diris — ke Arnau estis en ĉio kio moviĝis en la vilaĝo:
- Aktiva membro de la Asocio de Kamparanoj kaj Bredistoj.
- Grava kunlaboranto de la teatra grupo «Gest».
- Desegnisto de la tronoj de la falo de la Kvartalo de la Alegría.
«Per unu vorto, li ĉiam laboris senlace kaj sindoneme en ĉio kio estis kulturo en Ĉeste.»
Kaj pri la kongresoj, frazo kiu klarigas kial la vilaĝo aperas denove kaj denove en la listoj de aliĝintoj: «Enrique Arnau kaj “liaj ĉestanoj” estis dum multaj jaroj la animo de la kongresoj de HEF.»
Kiel oni memoris lin en la vilaĝo
«Li ĉiam estos rememorata de la ĉestanoj, kiuj, esperantistoj aŭ ne, kiam iu demandis pri Arnau ĉiam respondis: “ha, jes, la esperantisto”.»
La strato
La omaĝo venis du jarojn post lia morto, en tritaga programo, de la 1-a ĝis la 3-a de februaro 1991. La strato «Esperantista Enrique Arnau» estis inaŭgurita dimanĉe, la 3-an de februaro, kun preskaŭ ducent personoj inter esperantistoj, amikoj kaj lokaj aŭtoritatuloj. Tiun tagon donas la kroniko de Valencia Luno n-ro 30, la dato presita sur la foto de la evento («3.2'91») kaj la anonco en Boletín n-ro 299; la kroniko de Boletín n-ro 300 male diras, ke ĝi okazis la 2-an. Okazis prelego de Augusto Casquero, projekciado de videoj en Esperanto kaj Esperanta ekspozicio.
La oficialan akcepton prezidis la urbestro en la urbodomo. Parolis José María Bernabéu Franco (kasisto de HEF), José Pérez Sempere (prezidanto de Valencia Esperanto-Grupo), Walter Máñez reprezentante la grupon de Ĉeste, Carmen Arnau, fratino de la omaĝito, kaj Casquero, kiu legis leteron de la prezidanto de HEF. Fermis la urbestro, kiu profitis por proponi la vilaĝon kiel kongresurbon, nacian aŭ internacian — io kio bezonus tridek tri jarojn por realiĝi.
Tiun saman 3-an de februaro, en Ĉeste, la prezidantoj de kvar esperantaj asocioj —Valencia Esperanto-Grupo, tiu de Alicante, «Ĉiam Esperanto» de Callosa de Segura kaj la junulara Juna Suno— subskribis la fondan akton de la Valencia Esperanto-Federacio. Du el tiuj, kiuj parolis dum la omaĝo, Bernabéu Franco kaj Pérez Sempere, subskribas la akton kiel prezidantoj de Ĉiam Esperanto kaj de la valencia grupo. La akto ne diras, kial oni kunvenis tie.
Fontoj
- Augusto Casquero, «Strato “Esperantista Enrique Arnau” en Cheste», Bulteno de la Hispana Esperanto-Federacio, n-ro 299 (1991), p. 16.
- Augusto Casquero, «Inaŭguro en Cheste de strato “Esperantista Enrique Arnau”», Bulteno de la Hispana Esperanto-Federacio, n-ro 300 (1991).
- Augusto, «Inaŭgurata la strato “Esperantista Enrique Arnau”», Valencia Luno, n-ro 30 (februaro 1991), p. 6-7, kun la foto de la evento.
- Registro de Asocioj de la Valencia Komunumo, dua sekcio, n-ro 52: fonda akto de la Valencia Esperanto-Federacio (Ĉeste, 3-a de februaro 1991), en atestita kopio de la 24-a de septembro 2026 — faksimilo kaj transskribo.