De la 26-a ĝis la 29-a de julio 1952 okazis en Valencio la 13-a Hispana Kongreso de Esperanto. Ĝia kongreslibro publikigis la kompletan liston de aliĝintoj, kaj en ĝi estas dek sep loĝantoj de Ĉeste sinsekve, de la numero 260 ĝis la 276:
| N-ro | Kongresano |
|---|---|
| 260 | Fernando Manzanera Martínez |
| 261 | Pablo Izquierdo Vicente |
| 262 | José Soriano Haro |
| 263 | Walter Máñez Cariñena |
| 264 | Pilar Verduch |
| 265 | Tomás Verduch |
| 266 | Carmen Máñez |
| 267 | Ángel García Ruiz |
| 268 | Octavio Cortés Manzanera |
| 269 | Enrique Arnau Prósper |
| 270 | Miguel Lloréns Arévalo |
| 271 | Ernesto García Velert |
| 272 | Julia García |
| 273 | Angelita García |
| 274 | Luisa García |
| 275 | Ernesto Martínez Pérez |
| 276 | Octavio Lavarias Cervera |
Tri nomoj meritas substrekon:
- Enrique Arnau Prósper estas la esperantisto kiu donas nomon al unu el la tri stratoj de la vilaĝo. Ĉi tie li aperas kun siaj du familinomoj kaj dek ses jarojn antaŭ ol la nacia gazetaro prezentos lin kiel prezidanton de la grupo.
- José Soriano Haro estos la sekretario de la grupo en 1968, kune kun Arnau.
- Walter Máñez Cariñena estas la nevo de Francisco Máñez Sánchez Sánchez, la sama kiu en 2009 montris al la ĵurnalistoj la kahelon de sia fasado kaj kiu forpasis en 2017, 92-jara.
Estas krome du familinomoj kiuj trairas ĉi tiun tutan historion: Verduch —kiel Gratiniana Verduch, la blinda najbarino kiu lernis Esperanton per brajlo, kaj kiel la urbestro kiu malkovris la plakon de 1959— kaj Manzanera, tiu de la nuna prezidanto de Lum Radio. Kaj nomo ripetita trans la milito: Ernesto Martínez Pérez jam aperis inter la naŭ ĉestanoj aliĝintaj al la kongreso de 1936.
En la sama listo, kun la numeroj 22 kaj 23, aperas Francisco Máñez Sánchez kaj Victoriana Bueno Mendoza, aliĝintaj el Zaragozo: la pioniro kaj lia edzino, geedziĝintaj la antaŭan jaron.
Fontoj
- XIIIª Hispana Kongreso de Esperanto: 26-27-28-29 julio 1952 (kongreslibro), kongresanlisto — ciferecigita ekzemplero en Bitoteko.