En 1958, okaze de siaj oraj nuptoj kun Esperanto, Máñez verkis sian propran vivon. Ĝi estas la plej ampleksa aŭtobiografia teksto kiun ni konas pri li, kaj la plej kruda: la dekjarulo kiu forlasis la lernejon, la patro mortinta en 1908, la freneza patrino sub lia zorgo.
La revuo de la Federacio publikigis la foton de la grupo atendanta enŝipiĝon, kaj rakontis kiu akompanis ilin: inter ili, la pioniro de Ĉeste.
En 1921, dum internacia renkontiĝo en Zaragozo, Máñez ekparolis nome de sia vilaĝo. Ĝi estas la unua fojo kiam Ĉeste aperas nomita, en reala tempo, en la hispana esperantista gazetaro.
Ok monatojn antaŭ ol alvenis la infanoj, valencia ĵurnalo publikigis la aŭstran peton kiu malfermis la gastigadon. Ĝi estis skribita en Esperanto, kaj la adreso por respondi estis domo en Ĉeste.