«Kaj Ĉeste fariĝos internacia urbo»
La bulteno de la Federacio rakontis en 1969 kiel ĉio komenciĝis: terkultivisto revenanta sur azeno, kuracisto kiu priridis lin, kaj la ŝerco kiu plenumiĝis la sekvan jaron.
Unuaj Jaroj
Máñez parolas: «mi estis tiam dudekjara proksimume»
En 1964, 76-jara, la bulteno de la Federacio intervjuis la pioniron por sia rubriko «Niaj pioniroj». Ĝi estas la sola fojo kiam ni aŭdas lin rakonti unuapersone kiel ĉio komenciĝis.
«Mia patro kripliĝis kaj mia patrino freneziĝis»: Máñez rakontas sian infanaĝon
En 1958, okaze de siaj oraj nuptoj kun Esperanto, Máñez verkis sian propran vivon. Ĝi estas la plej ampleksa aŭtobiografia teksto kiun ni konas pri li, kaj la plej kruda: la dekjarulo kiu forlasis la lernejon, la patro mortinta en 1908, la freneza patrino sub lia zorgo.
«Nome de la Valencia Federacio kaj de la samideanoj de Ĉeste»
En 1921, dum internacia renkontiĝo en Zaragozo, Máñez ekparolis nome de sia vilaĝo. Ĝi estas la unua fojo kiam Ĉeste aperas nomita, en reala tempo, en la hispana esperantista gazetaro.
«Esperanto vivas kaj progresas… kiel en Ĉeste»
Meze de la Unua Mondmilito, ĵurnalo de Murcio ĝojas ke Esperanto postvivas kaj nomas la vilaĝojn kie ĝi plu vivas. Ĉeste estas en la listo: ĝi estas la plej malnova mencio kiun ni trovis.