La 13-an de junio 2010, TVE dediĉis sian rubrikon «Ĉu vi memoras?» al Esperanto. Inter la arkivaj kaj la novaj bildoj, la veteranoj de la grupo de Ĉeste — unu el ili, nevo de Máñez.
Las Provincias dediĉis raportaĵon al la centjariĝo de la alveno de Esperanto al la vilaĝo, kun Walter Máñez Cariñena kaj la verda stelo de lia fasado kiel bildo.
Dum jardeko, kiam la valenciaj esperantistoj bezonis lokon por kunveni, ili iris al Ĉeste. Kvar renkontiĝoj dokumentitaj en la bultenoj: la eŭropa forumo de 2001, la kongresoj de 2004, 2009 kaj 2010.
La 15-an de decembro 2001 la valenciaj esperantistoj elektis Ĉeston por sia ĉiujara festo: prelego en lernejo, la foto antaŭ la memortabulo de la strato Doktoro Zamenhof kaj tagmanĝo de tridek homoj.
La Ateneo La Alianza kaj la lokaj esperantistoj okazigis literaturan premion kun la nomo de la pioniro; la ĵurio disdonis tri menciojn, kaj unu iris al la kroniko pri esperantista Ĉeste.
Mallonga noto de La Vanguardia lokas en Ĉeste la 56-an Hispanan Kongreson de Esperanto, kun tradukoj de Ausiàs March kaj García Lorca al la internacia lingvo.
La 4-a Kongreso de la Valencia Federacio okazis en Ĉeste kaj servis por trejni la volontulojn de la Universala Kongreso de Valencio. Madrida kronikisto rakontis tion, kion li vidis.
Li mortis en Ĉeste la 15-an de januaro 1989. La nekrologo de la Federacio finfine rakontas kiu li estis: kamparano kiu lernis Esperanton kun Máñez en 1948 kaj finis instruante ĝin en la Universitato Laboral.
La libro de la 48-a Hispana Kongreso listigas tri esperantistajn asociojn en Ĉeste samtempe, unu el ili en la Laborista Universitato, kaj lokas tie la 14-an Valencian Renkontiĝon.
En marto 1986 Dennis Keefe unuafoje provis, en semajnfina kurso en Ĉeste, la instrumetodon kiu poste donos la BEK-kurson, hodiaŭ uzatan en pluraj landoj.
Sabaton la 9-an de oktobro 1982, la junulara programo «Pista libre» de la Unua Kanalo dediĉis raportaĵon al la vilaĝo. Ĝi estas la plej malnova televida apero kiun ni dokumentis.
Omaĝo de la vilaĝo al Ernesto Martínez, en 1977, preterpase lasas fali la plej gravan daton de ĉi tiu historio: ke Francisco Máñez estis kondamnita al morto kaj ke la esperantistoj sukcesis savi lin.