2-a Internacia Konkurso «Francisco Máñez Sánchez»
Konkurso de ideoj por disvastigi Esperanton, kun nomo de pioniro: 38 proponoj el pli ol dudek landoj kaj premdona ceremonio en Ĉeste la 25-an de aprilo 2025.
Máñez
La Urbodomo prezentas la biografion de Francisco Máñez Sánchez
«Una estrella verde en las trincheras», de la historiisto José Vicente Castillo, reaperigas la figuron de la pioniro de Esperanto en Ĉeste.
Esperanto revenas al la televidĵurnalo, kaj kun ĝi la veteranoj de Ĉeste
La 13-an de junio 2010, TVE dediĉis sian rubrikon «Ĉu vi memoras?» al Esperanto. Inter la arkivaj kaj la novaj bildoj, la veteranoj de la grupo de Ĉeste — unu el ili, nevo de Máñez.
Cent jaroj de Esperanto: Ĉeste en «Paisaje y paisanaje»
Las Provincias dediĉis raportaĵon al la centjariĝo de la alveno de Esperanto al la vilaĝo, kun Walter Máñez Cariñena kaj la verda stelo de lia fasado kiel bildo.
La Premio Francisco Máñez de 1998: tri mencioj kaj kroniko pri Ĉeste
La Ateneo La Alianza kaj la lokaj esperantistoj okazigis literaturan premion kun la nomo de la pioniro; la ĵurio disdonis tri menciojn, kaj unu iris al la kroniko pri esperantista Ĉeste.
«Kiam li estis mortkondamnita»: la frazo kiu plenigas la truon de la postmilito
Omaĝo de la vilaĝo al Ernesto Martínez, en 1977, preterpase lasas fali la plej gravan daton de ĉi tiu historio: ke Francisco Máñez estis kondamnita al morto kaj ke la esperantistoj sukcesis savi lin.
«Kaj Ĉeste fariĝos internacia urbo»
La bulteno de la Federacio rakontis en 1969 kiel ĉio komenciĝis: terkultivisto revenanta sur azeno, kuracisto kiu priridis lin, kaj la ŝerco kiu plenumiĝis la sekvan jaron.
Mortas Francisco Máñez, kaj la vilaĝo iras al Zaragozo enterigi lin
La bulteno de la Federacio dediĉis al li duonan numeron. Inter la adiaŭoj estas tiu de Enrique Arnau Prósper, prezidanto de Lum Radio: la plej proksima al lia voĉo kiun ni trovis.
«Ĉi tie ĉiuj parolas Esperanton»: Ĉeste en la nacia gazetaro de 1968
Raportaĵo de La Actualidad Española portretas la kooperativan vilaĝon kiu unuafoje ricevis la nomon «la mekko de Esperanto», kun Enrique Arnau Prósper gvidanta la lokan grupon.
Máñez parolas: «mi estis tiam dudekjara proksimume»
En 1964, 76-jara, la bulteno de la Federacio intervjuis la pioniron por sia rubriko «Niaj pioniroj». Ĝi estas la sola fojo kiam ni aŭdas lin rakonti unuapersone kiel ĉio komenciĝis.
«Ĉeste, vilaĝo kiu parolas Esperanton»
Raportaĵo el 1964 rakontas kiel funkciis la grupo interne, malkaŝas kiu ĉizis la tabulon de Zamenhof — kaj malpruvas, unuafoje, la miton pri la novnaskitoj.
«Mia patro kripliĝis kaj mia patrino freneziĝis»: Máñez rakontas sian infanaĝon
En 1958, okaze de siaj oraj nuptoj kun Esperanto, Máñez verkis sian propran vivon. Ĝi estas la plej ampleksa aŭtobiografia teksto kiun ni konas pri li, kaj la plej kruda: la dekjarulo kiu forlasis la lernejon, la patro mortinta en 1908, la freneza patrino sub lia zorgo.